जपानी कुटुंबासह ‘तानाबाना’ उत्सवाचा आनंद 🌸 | Travel Experience in Japan in Marathi Part 5

आठवणीतील जपान भाग पाच | Travel Experience in Japan in Marathi Part 5

आठवणीतील जपान सिरीस

जपानमधील आमच्या एका महिन्याच्या वास्तव्यात जपानी कुटुंबासोबत घालवलेले ते दोन दिवस म्हणजे एक आगळावेगळा आणि सुखद अनुभव होता. या दोन दिवसात जपानमधील कुटुंब पद्धती आणि कौटुंबिक जीवन अगदी जवळून अनुभवायला मिळालं. मैत्री कार्यक्रमाअंतर्गत या देशातील कौटुंबिक जीवनाचा अभ्यास व्हावा या उद्देशानं हा ‘होम स्टे’ ठेवण्यात आला होता. टोकियोला पोहोचल्यानंतरच आम्हाला याबाबत कल्पना देण्यात आली होती. तब्बल दोन दिवस जपानी कुटुंबासोबत त्यांच्या घरी रहायला मिळणार हे ऐकल्यानंतर आम्ही सर्वच जाम खूष होतो. हे लोक घरात कसे वागत असतील, आपल्या येथे होतात तशीच या कुटुंबातही नवराबायकोची भांडणं होत असतील काय? स्वयंपाकघरात नवरा बायकोला मदत करत असेल काय? हे सगळं जाणून घेण्याची उत्सुकता होतीच आणि प्रत्यक्ष कुटुंबात राहिल्याशिवाय हे सगळं माहिती होणं शक्यही नव्हतं. त्यामुळं ‘होम स्टे’ चे दोन दिवस केव्हा येणार याची मी आतुरतेनं प्रतीक्षा करीत होते.

                                  

आपल्या आणि जपानी लोकांच्या जीवनमानात जमीनअस्मानचा फरक आहे. त्यांची जीवन पद्धती संपूर्णत: भिन्न आहे. सर्व काही नियमानुसार चालतं. त्यामुळं जपानी कुटुंबात रहायला गेल्यानंतर त्यांच्या पद्धतीनं राहाता यावं असा आयोजकांचा मानस होता. या कुटुंबाला आमच्यामुळं त्रास होऊ नये अथवा आम्हाला घरातील छोट्या छोट्या गोष्टी कळाव्यात म्हणूनही असेल कदाचित पण होम स्टेच्या पूर्वतयारीसाठी आमचे दोन खास वर्ग घेण्यात आले. हे वर्गच एवढे कठीण वाटले की प्रत्यक्षात राहायला गेल्यानंतर काय होणार याची चिंताच वाटायला लागली होती. या कुटुंबाकडून कोणतीही तक्रार आली तर तुम्हाला तडक परत बोलावले जाईल अशी धमकीही मिळाली होती. घरात शिरण्यापूर्वी चपला कशा काढायच्या कशा ठेवायच्या इथपासून तर अगदी आंघोळ कशी करायची या बाबतही सूचना मिळाल्या होत्या. एवढा शिस्तशीरपणा ! उभ्या आयुष्यात कधी पाळला नव्हता. चप्पल ठेवायचीही दिशा असते, बापरे! प्रचंड दडपण आलं होतं. घरात वडील असले तर त्यांच्या धास्तीने चप्पल दारात इतर चप्पलांच्या रांगेत ठेवायची नाहीतर मग जशी निघेल तशीच ठेवयाची आम्हाला सवय. आपल्या घरांमध्ये सहसा चप्पलांची रॅक नेहमी रिकामीच असते. जपानी वक्तशीरपणाचा अनुभव आम्ही दररोज घेतच होतो. सकाळी ९ वाजता बस निघणार म्हणजे निघणारच. एकएका सेकंदाचा हिशेब असायचा. मला आठवतं आमच्या गटातील एकदोन जणांना एकदा उशीर झाला होता. त्यांच्यासाठी बस थांबली नाही. त्यांना दिवसभर हॉटेलमध्येच थांबावं लागलं. याबाबतीत मात्र जपानी लोक भारतीयांच्या अगदी विरुद्ध आहेत. आपण फक्त लग्नाची वेळ तेवढी पाळण्याचा प्रयत्न करतो. अन्यथा वेळेचं भान आपल्याला कधीच नसतं. एखादा कार्यक्रम सांगितल्या वेळी सुरु झाला तर ‘अरे, आश्चर्य आहे, कार्यक्रम अगदी वेळेवर सुरु झाला’अशी प्रतिक्रिया सहज उमटते. जपान एवढा प्रगती करु शकला यामागे हे सुद्धा एक महत्वाचे कारण आहे. वेळेचा सदुपयोग कसा करुन घ्यायचा हे याच लोकांकडून शिकायला हवं. जपानी लोक पाणी पितात की नाही याचीच मला शंका यायची. कारण बसमध्ये २५ लोकांसाठी फक्त एक मोठी वॉटरबॅग पाणी असायचे. आम्ही भारतीय तर सदैव पाण्यासाठी व्याकुळ असायचो. पाण्याचा एक थेंब जरी जीभेवर ठेवला तर तहान भागते या शास्त्रीय नियमाचं पालन बहुदा येथे होत असावं. त्यामुळं प्रवासात पाण्यासाठी सतत मारामार व्हायची. शेवटी पाण्याची तहान कोकवर भागविण्याची सवय मी करुन घेतली होती. कारण मार्गात ठिकठिकाणी कोक अगदी सहज उपलब्ध होते. मशीन्स लागल्या होत्या. ९० की १०० येनमध्ये कोकचा एक छोटा कॅन मिळायचा.

वर्गामध्ये आम्हाला या सर्व सूचनांव्यतिरिक्त कामापुरती जपानी भाषाही शिकविण्यात आली होती. कारण जपानमध्ये जास्त जपानी भाषाच चालते. टोकियोत अगदी बोटावर मोजण्याइतके लोक तुटकफुटक इंग्रजी बोलताना आढळले. अशा इंग्रजीला येथे ‘जॅपलिश’ म्हणतात. त्यामुळं या लोकांसोबत संवाद साधण्याकरिता थोडंबहुत जपानी येणं आवश्यक होते. आम्हाला जपानीमधील संवादाचे एक पुस्तकही देण्यात आले होते. त्यात दैनंदिन संवादाचं इंग्रजी आणि जपानीत भाषांतर होतं. या देशातील वास्तव्यात हे पुस्तक म्हणजे चांगला मित्र झाले होते. संवाद साधण्यास त्याची खूप जास्त मदत झाली.

Japanese Language in Marathi

ओहायू गोझाईमासू म्हणजे शुभप्रभात, कॉन निचिवा(गुड आफ्टरनून),कॉन बानवा (गुड इव्हिनिंग), ओयासुमी नसाय (शुभरात्री), सायोनारा (गुडबाय), सुमिमसेन(एक्सक्युज मी), गॉमेन नसाय (मला माफ करा), वकारीमसेन (मला समजले नाही), आरिगातु (धन्यवाद) हे काही शिष्टाचाराचे शब्द मी पाठच करुन घेतले होते. जपानी भाषेत ‘हाय’ म्हणजे ‘हो’ आणि ‘लाय’ म्हणजे ‘नाही’ असा अर्थ होतो.

टोकियोत दुसऱ्या दिवशी सायंकाळी आम्ही काही जण फिरायला निघालो. काही अंतरावर गेल्यानंतर एक पंधरावीस मजली डिपार्टमेंटल स्टोर लागलं. एवढे मोठे डिपार्टमेंटल स्टोअर बघूनच मला धडकी भरली होती. बापरे! बाप! पावलं आपसुकच या डिपार्टमेंटल स्टोअरच्या दिशेने वळली. फक्त लहान मुलांच्या खेळण्यासाठीच एक मजला होता. वाट्टेल तेवढी आणि हवी तशी खेळणी तेथं होती. स्त्रियांची सौंदर्य प्रसाधने,दागदागिने यांच्यासाठी एक स्वतंत्र माळा. कपबशाच कपबशा किती प्रकारच्या. एकाहून एक सुंदर नक्षीदार कपबशा. त्यात चहा पिण्यापेक्षा नुसत्या शोकेसमध्ये ठेवण्याची इच्छा व्हावी अशा कपबशा. हे डिपार्टमेंटल स्टोअर म्हणजे भुलभुलैय्या होते. या सर्व वस्तू बघता बघता सोबतचे लोक केव्हा वेगळे झाले कळलेच नाही. कोणी नजरेस पडते काय म्हणून खूप शोधण्याचा प्रयत्न केला. पण व्यर्थ. रात्रीचे आठ वाजले होते. अनोळखी देश. मनात भीती घर करु लागली होती. दुकानाबाहेर कोणी थांबलं असेल या आशेनं मी या स्टोअरमधून बाहेर पडण्याचा मार्ग शोधण्यास सुरुवात केली. जिन्यांवरुन खाली येतयेत आता आपण मुख्य रस्त्यावर येणार असं वाटलं असतानाच अचानक लोकांची खूप गर्दी दिसली. प्रत्येक जण धावत होता. तो स्टोअरचा भाग नक्कीच नव्हता. आपण कुठेतरी भलत्याच ठिकाणी पोहोचलो याची जाणीव होताच मनात धडकी भरली. एवढ्या गर्दीतही मी काही लोकांना स्टोअरच्या बाहेर निघण्याचा मार्ग विचारण्याचा प्रयत्न केला. परंतु माझं बोलणं कोणालाच कळत नव्हतं. कदाचित हॉटेलचं नाव घेतल्यानंतर कोणी काही सांगेल असं वाटलं. पण नाही, काहीच प्रतिसाद नाही. मी अक्षरश: रडकुंडीला आले होते. डोळे भरुन आले होते. तेवढ्याच मला त्या पुस्तकाची आठवण झाली. सुदैवाने ते माझ्या पर्समध्येच होतं. मी ते पुस्तक बाहेर काढलं. आपण हरवलो आहे हे जपानी भाषेत कसं सांगायचं हे त्यात होते. तेवढ्यात मला एक गार्डच्या पोषाखातील इसम दिसला. त्याला थांबवून मी पुस्तकातील जपानी भाषेतील वाक्य म्हटलं. हॉटेलचं नाव सांगून मुख्य रस्त्यापर्यत सोडून देण्याची विनंती केली. त्याच्या मागेमागे जात पाचसहा पायऱ्या वर चढताच मुख्य रस्ता लागला. हॉटेल मेट्रोपॉलिटन याच रस्त्यावर आहे एवढे मला माहिती होते. हॉटेलमध्ये पोहोचेपर्यत रात्रीचे नऊ वाजले होते. आपल्या खोलीत पोहोचल्यानंतर मला हायसं वाटलं. जपानमधील भूयारी रेल्वेमार्गाचं ते माझं पहिलं दर्शन होतं. पुढे अनेकदा मुख्य रस्त्यांवर भुयारांमधून असे लोकांचे लोंढेच्या लोंढे बाहेर पडताना मी बघितले. असो.

Having Japanese Food in a restaurant

‘होम स्टे’ची जय्यत तयारी झाली होती. आणि ही तयारी बघून होम स्टेसाठी उड्या मारणाऱ्या आम्हा सर्वांचेच धाबे दणाणले होते. ७ जुलैला तर एकूणच चित्र बघण्यासारखं होतं. सायंकाळी ५ वाजता आमचं जपानी कुटुंब आम्हाला घ्यायला येणार होतं. ओकाझाकी ग्रॅण्ड हॉटेलच्या तिसऱ्या मजल्यावरील ‘हिरयुनोमा’ हॉलमध्ये परस्पर परिचयाचा कार्यक्रम झाला. माझ्या वाट्याला आलेल्या कुटुंबाचं आडनाव कवाई होतं. कवाईंनी त्यांची कार आणली होती. या कुटुंबासोबत जाताना उत्सुकताही होती आणि भीतीही. आमच्या हॉटेलपासून कवाईंचं घर बरंच लांब होतं. कारमध्ये बसल्यानंतरही माझ्या मनावर एकप्रकारचं दडपण होतंच. युकोसाननं कदाचित ते जाणलं असावं. तिनंच माझ्यासोबत बोलायला सुरुवात केली. स्वत:च्या कुटुंबाबद्दल माहिती दिली. तीचं इंग्रजी समजायला थोडं सोपं होतं. नवरा बायको आणि दोन लहान मुली असं हे छोेटेसं कुटुंब होतं. मोतोहिरो कवाई हे एका प्राथमिक शाळेत शिक्षक तर युकोसान गृहिणी. तरुण जोडपे होते. रिसा आणि युको या त्यांच्या दोन मुली. युकोसानच्या प्रेमळ बोलण्यानं माझ्या मनावरील दडपण हळुहळु कमी झालं. घरी पोहोचेपर्यत आम्हा दोघींची चांगलीच गट्टी जमली होती. अर्ध्या तासात आम्ही घरी पोहोचलो.

कवाईंचं घर टुमदार होतं. संपूर्ण लाकडाचा वापर करुन बनविण्यात आलेल्या या घरासमोर मोठ्ठं आंगण होतं. आम्ही दोघी घरी पोहोचलो तेव्हा मुली आणि त्यांचे वडील शाळेतून यायचे होते. दहा पंधरा मिनिटांनीच हे तिघे आले. मुलींना आपल्या घरी कोणीतरी विदेशी पाहुणी येणार याची बहुदा पूर्वकल्पना होतीच. मला बघताच खास जपानी पद्धतीनं गोड हास्य करुन मुलींनी माझे स्वागत केले. जपानी लोकांचा रंग पिंगट असावा असं मला वाटले होते. परंतु असं काही नाही. विशेषत: येथील लहान मुलांचे चहरे तर अगदी सफरचंदासारखे वाटतात. गोंडस,गोबरेगोबरे आणि टवटवीत. रिसा आणि युको सुद्धा अशाच खूप गोड होत्या. प्राथमिक शाळेतील शिक्षकाचं हे टापटीप घर बघून मला आपसुकच आपल्या प्राथमिक शिक्षकांची आठवण झाली. घरात कारपासून सगळं होतं.

येथं कचारा वेचायला येणारी बाई सुद्धा तुम्हाला स्वच्छ टापटीप दिसेल. तिला बघितल्यानंतर टोपलीत कचारा टाकायला ही आपण कचरतो. युकोसान मला माझ्या खोलीत घेऊन गेली. खोलीत शिरण्यापूर्वी स्लिपर बाहेर काढून ठेवायच्या असा नियम आहे. आम्हाला हे सगळं शिकवलं होतं. परंतु मी विसरलेच. मी स्लिपरसह खोलीत पाय ठेवताच युकोनं मला लगेच आठवण करुन दिली. स्लिपर व्यवस्थित पाहिजे त्या दिशेनं ठेवून मी खोलीत प्रवेश केला. संपूर्ण खोली जपानी पद्धतीनं सजविलेली होती. बैठा पसरट टेबल, एका कोपèयात गादी आणि टेबलपंखा. फुलदाणी. पहिल्या नजरेतच मला ती खोली खूप आवडली. प्रसन्न वाटत होतं. युकोनं मला तिचं संपूर्ण घर दाखवलं. घर अपेक्षेप्रमाणं अगदी चकाचक होतं. धुळीचा एक कण नव्हता. जपानमध्ये आल्यापासूनच आम्हाला कुठे कचारा आणि धुळ बघायला मिळाली नव्हती.किंवा थुंकलेले नव्हते , त्यामुळं चुकल्याचुकल्यासारखं वाटत होतं. घरातील दोन खोल्या जपानी पद्धतीनं सजविलेल्या होत्या. जेवण डायनिंग टेबलवरच होतं.

सायंकाळचे सात वाजून गेले होते. युकोनं स्वयंपाकाला सुरुवात केली. मी ही तिची परवानगी घेऊन स्वयंपाक खोलीत तिच्या बाजूला जाऊन उभे राहिले. हे कुटुंब मांसाहारी होतं. परंतु मी मांसाहारी नसल्यानं माझ्यासाठी जेवण काय बनवावं याचा तिला प्रश्न पडला होता. जपानमध्ये आल्यापासून जेवणाचे तसे बघता हालच सुरु होते. हॉटेल मेट्रोपॉलिटन सप्ततारांकित असल्यानं तेथे एखादा वेळेला भारतीय पदार्थ मिळतील असं वाटले होतं. परंतु घोर निराशा झाली होती. सर्वकाही उकडीव. तेलाचा कुठे थांगपत्ता नव्हता. सुरुवातीचे दोनतीन दिवस घरुन नेलेल्या चिवडा चकल्या आणि लोणच्यावर भागवले. पण पुढे काय? मांसाहारींचे थोडे तरी बरे होते. परंतु शाकाहारींनी काय जेवायचे हा प्रश्न होता. कोरडा भात नुसता खाणंही जमत नव्हतं. आमच्या गटात माझ्यासोबत आणखी एकदोन जण शाकाहारी होते.

आमची परिस्थिती सारखीच होती. त्यामुळं मेट्रोपॉलिटनजवळ एखादं भारतीय हॉटेल आहे काय याचा शोध घेणं सुरु केलं. टोकियोत सात दिवस उकडीव खाणं शक्य नव्हतं. शोधाशोधीनंतर आम्हाला भारतीय नाही पण पाकिस्तानी हॉटल सापडलं. एका गल्लीत अगदी लहानसं हॉटेल होते. परंतु जपानमध्ये त्यावेळी ते पाकिस्तानी हॉटेल आपलंसं वाटलं. या हॉटेलटमधील सर्व जण हिंदी चांगलं बोलत होते. टोकियोतील वास्तव्यात आम्ही दोनतीन दिवस या पाकिस्तानी हॉटेलमध्ये जेवण घेतलं. प्रचंड महाग. एक प्लेट समोश्यासाठी ८०० रुपये मोजावे लागले(अर्थात येनच्या स्वरुपात). भेंडी आणि आलुमटरीच भाजी ७०० रुपये! पण आमच्याकडे दुसरा पर्याय नव्हता. संपूर्ण महिना काढायचा होता आणि पुढं आणखी काय खावं लागणार याची कल्पना नव्हती. परंतु नंतरच्या प्रवासात एकदोन शहरांमध्ये आम्हाला भारतीय हॉटेल्समध्येही मेजवानी मिळाली. त्या हॉटेलमधील दालफ्राय खाल्ल्यानंतर किती हायसं वाटलं होतं. काहीही असो,पण जपानमधील वास्तव्यात खूप वेगवेगळ्या पदार्थांचा आस्वाद घ्यायला मिळाला हे ही तेवढंच खरं! जपानी आणि चीनी खानावळीतही जाऊन आलो. बसक्या राऊंड टेबलभोवती जमिनीवर बसून चीनी शेवया (नूडल्स) खाल्ल्या. तर पारंपारिक जपानी खानावळीत अगदी पंगतीत बसून चॉपस्टीकने वाटीत भात आणि इतर अनेक पदार्थांची चव घेतली. समुद्र किनाèयावर ‘सी फूड’खाल्लं. ते पाण्यात वाढणारं वेगवेगळ्या प्रकारचं शेवाळ असावं असं मला वाटलं होतं.

घरी कधीची ब्रेडबटर न खाणारी मी जपानमध्ये मात्र याची सवय करुन घेतली होती. बरेचदा मी ब्रेड बटरवरच आपली भूक भागवली. हॉटेलमध्ये बटर आणि हनीच्या लहानलहान पाकिटं असायची. ब्रेड विकत आणावी लागायची. त्यामुळं युकोलाही माझ्या जेवणाचा उगाच त्रास होऊ नये म्हणून मला ब्रेड बटर खूप आवडतं असे मी तिला सांगून टाकलं. हे एकून तिलाही खूप हायसं वाटलं. जपानी लोक बोलायला अतिशय नम्र आहेत. कोणाशीही अदबीने बोलतात. आदरतिथ्याच्या बाबतीत तर विचारायलाच नको. अगदी तुमच्या पायातील चप्पल काढून ठेवण्यातही त्यांना कमीपणा वाटत नाही. ‘अतिथी देवो भव’ याचा अनुभव येथं पदोपदी येतो.

आपल्या भज्यांसारखा एक पदार्थ युकोसाननं खास माझ्यासाठी म्हणून केला होता. फक्त बेसनाऐवजी मैदा वापरला होता. नंतर कळलं याला ‘टेपरा’ म्हणतात. हे टेपरा वांग्याचे होते. व्हेजिटेबल करी, भात आणि टेपरा असा रात्रीचा बेत होता. कवाईंकडं प्रथमच मी तेलाचा पदार्थ खाल्ला होता. ९ वाजता युकोचे पती घरी आले. युकोनं त्यांच्याशी माझा परिचय करुन दिला. मोतोहिरो खूपच मनमिळावू आणि हसतमुख होते. युकोनं मला त्यांना हिरो म्हणण्याची परवानगी दिली होती. त्या रात्री या जपानी कुटुंबात आम्ही सर्व एकत्र जेवलो. मला चॉपस्टीकनं भात खाताना बघून चौघांनाही खूप आनंद झाला होता. मेट्रोपॉलिटनमध्ये मी चॉपस्टिकनं खाण्याचा थोडा सराव केला होता. हे लोक मोठ्या बाऊलमधील तो कोरडा भात चॉपस्टिकनं एवढ्या लवकर कसा संपवतात,हे एक कोडच आहे. मला एवढा सराव करुनही एकएक दाणाच खाता आला. दोन बोटांमध्ये चॉपस्टिक पकडण्याची एक वेगळीच पद्धत आहे. त्या पकडणच खूप अवघड जाते.

डायनिंग टेबलवर आमच्या गप्पा रंगल्या होत्या. कुठं अडले की पुस्तक बघायचं आणि बोलायचं असं सुरु होतं. युको खरच खूप प्रेमळ होती. तिच्यासोबत मोठ्या बहिणीचं नातं केव्हा जुळलं कळलच नाही. मला जपानी संस्कृतीबद्दल जाणून घेण्याची इच्छा होती. तशीच त्यांना पण भारताबद्दल जाणून घेण्याची उत्सुकता होती.

जपानमध्येही पुरुषप्रधान संस्कृती आहे. येथं एकत्रित कुटुंब फार कमी बघायला मिळतात. आम्हा दोघींनाही बोलायला खूप विषय होते. लग्नं, नवरा,मुलं, शिक्षण. कवाई दाम्पत्याचं लग्न ठरवूनच झालं होतं. परंतु युकोनं सांगितलं की आजकाल जपानमध्ये ७० ते ८८० टक्के प्रेमविवाह होतात. मी युकोला सहज विचारले,‘तुमची नवराबायकोची भांडणं होतात?’ यावर प्रथम तिनेच मला उलट प्रश्न केला.‘तुमची होतात?’ मी म्हटलं,‘होय तर खूप होतात.’ तेव्हा तिलाही बरं वाटलं. ती लगेच उत्तरली, आमची पण खूप होतात. बरेचदा त्याला काही कारणही लागत नाही. नंतर लगेच थोडी गंभीर होत ती म्हणाली, आमच्या येथे दिवसेंदिवस घटस्फोटाचं प्रमाण बरंच वाढलं आहे. यामागं विविध कारणं आहेत. प्रौढ कुमारिकांचाही प्रश्न आहे. असे अनेक विषय गप्पांमधून पुढे आहे.

रात्रं बरीच झाली होती आणि दुसऱ्या दिवशी सकाळी फिरायला जायचं होतं. योकोसाननं मला माझ्या खोलीपर्यत पोहोचवून दिलं. पलंग नव्हताच. जमिनीवरच गादी घातलेली होती. दिवसभराच्या धावपळीमुळे प्रचंड थकवा आला होता. मी गादीवर पाठ टेकली. पण झोप येत नव्हती.विचार सुरु होते. केव्हातरी डोळा लागला.

दुसऱ्या दिवशी कवाई कुटुंब आणि मी आम्ही दिवसभर ओकाझाकी शहरात फिरलो. बौद्ध मंदिरं आणि शिंटोंचे श्राईन बघितले. सुपर मार्केटला गेलो. त्या दिवशी दुपारचं जेवण आम्ही बाहेरच घेतलं. युकोकडे मैदा आणि तेल होतंच. मी थोडे बटाटे घेतले. बेसन मला कुठं दिसलं नाही. रात्री बटाटेवडे केले. चौघांनीही खूप आवडीनं खाल्ले. आम्ही दोघींनी मिळून भांडी घासली. भांडी धुताधुताच उद्या तुझी कुठे जायची इच्छा आहे? बाजारात जायचं काय? असं युकोनं विचारलं. परंतु बाजारात जाण्यापेक्षा घरीच गप्पा मारात बसण्याची माझी इच्छा मी तिला बोलून दाखविली. या चौघांसोबत जास्तीतजास्त वेळ राहायचं असं मी ठरविलं होतं. शाळेला सुटी असल्यानं मुली आणि हिरोही सोबत असणार होते. पहाटेपासूनच आमचे कार्यक्रम सुरु झाले. दोन दिवसातच आम्ही दोघी खूप जवळ आलो होतो. युकोला भारतीय साडी नेसून बघायची होती. मलाही किमोनोचे आकर्षण होतेच. सांस्कृतिक देवाणघेवाणीचा कार्यक्रम असल्यानं मी साड्या घेतल्या होत्या. त्यातील आवडलेली एक साडी युकोने नेसली. त्या साडीत ती खूप सुंदर दिसत होती. हिरोनं तिचे भरपूर फोटो काढले. रिसा आणि युकोही आपल्या आईकडे मोठ्या कौतुकांने बघत होत्या. त्यांना खूप गंमत वाटत होती. दोघीही गालातल्या गालात हसत होत्या. मी तिला चनियाचोलीही घालून बघण्याचा आग्रह केला. ती लगेच तयार झाली. दुपारी आम्ही दोघी एका पोषाख किरायाने देणाèया दुकानात गेलो. येथं बरेचदा लग्नातही किमोनो किरायानेच आणला जातो. जपानी स्त्रियांचा पारंपारिक वेष किमोनो घालून युकोने माझे फोटो काढले. हा किमोनो यापूर्वी मी फक्त एखाद्या चित्रातच बघितला होता. त्या दिवशी प्रत्यक्ष घालतानाचा अनुभव काही औरच होता. दिवसभर आम्ही अशीच खूप धमाल केली.

सायंकाळी मला माझ्या हॉटेलमध्ये परत जायचं होतं. कवाई दाम्पत्य आणि मुली मला सोडायला हॉटेलमध्ये आल्या होत्या. या दोन दिवसात मी त्यांना मावशी म्हणायला शिकविलं होतं. त्यांच्या तोंडून मावशी शब्द ऐकून मोठी मजा वाटत होती. मावशीला पुन्हा आपल्या घरी घेऊन चल असा हट्ट त्या आपल्या आईकडे करीत होत्या. जपानी कुटुंबात राहायला आणखी दोन दिवस जास्त मिळाले असते तर किती छान झाले असते असे मलाही वाटत होते.आमचे दोघींचेही डोळे डबडबून आले होते. माझ्यासोबत थोडावेळ हॉटेलमध्ये थांबल्यानंतर कवाई कुटुंब घरी जाण्यासाठी निघाले. युकोने तिच्या नेहमीच्याच मंजुळ आवाजात मला ‘सायोनारा’ केला. सायोनारा म्हणजे पुन्हा भेटू. मी पण तिला जड अंतकरणानं सायोनारा म्हटलं. आयुष्यात कधीतरी पुन्हा भेटू या आशेने आम्ही एकमेकींचा निरोप घेतला. कवाई कुटुंब निघून गेल्यानंतर बèयाच वेळापासून थांबलेले अश्रु डोळ्यातून घळघळ वाहू लागले. एका तिऱ्हाईताला,वेगळ्या देशातील व्यक्तीला या कुटुंबानं आपलंसं करुन घेतलं होतं. चौघांनीही दोन दिवसात माझ्यावर खूप प्रेम केलं, माझी खूप काळजी घेतली. मला थोडा खोकला झाला तर युको आणि हिरो दोघंही केवढे अस्वस्थ झाले होते.युकोने तर मोठ्या बहिणीनी माया दिली. या कुटुंबात जाताना मनावर असलेलं दडपण कधी पळालं ते सुद्धा कळलं नव्हतं. एकमेकांबद्दल जिव्हाळा निर्माण झाला होता. परदेशातही मला मायदेशी असल्यासारखं वाटलं होतं.

कवाई कुटुंबात मला मिळालेलं प्रेम आणि आपुलकीनं मन अक्षरश: भारावून गेलं होतं. माझीच नाहीतर आमच्या गटातील प्रत्येकाची अशीच मनस्थिती होती. प्रत्येक जण भारावलेला होता. रात्री कितीतरी वेळ हॉटेलच्या लॉबीमध्ये आम्ही होम स्टेचे आपले अनुभव सांगत बसलो होतो. आपण सुद्धा आपल्या घरी येणाèया पाहुण्याची एवढी खातीरदारी करु शकणार नाही हे सर्वांनीच मान्य केलं. शांत, प्रेमळ आणि नम्र स्वभावाच्या या जपानी माणसाने आम्हा सर्वांनाच आपलसं करुन घेतलं होतं.

...पारंपारिक उद्योगांची जपूण करणारा देश | Travel Experience in Japan in Marathi Part 6

सविता ‘देव’ हरकरे

Consulting Editor

WhatsUp मराठी

संपर्क

कंमेंट्स मध्ये तुमचे मत नक्की कळवा !

जपानसाठी ‘टेकऑफ’ आणि ‘ओचा’, ‘कोचा’ | Travel Experience in Japan in Marathi Part 1

टोकियोतील ‘गिंझा’ आणि भूकंपाचा धक्का | Travel Experience in Japan in Marathi Part 2

जपानी लोकांच्याही दारात ‘भुतांची घरं’ | Travel Experience in Japan in Marathi Part 3

जपानी तलवारबहाद्दरांसोबत ‘केन्डो’ चा आनंद | Kendo in Japan | Travel Experience in Japan in Marathi Part 4

जपानी कुटुंबासह ‘तानाबाना’ उत्सवाचा आनंद 🌸 | Travel Experience in Japan in Marathi Part 5

पारंपारिक उद्योगांची जपूण करणारा देश | Travel Experience in Japan in Marathi Part 6

अनंत ज्यांची इच्छाशक्ती ! गतवैभवासह डौलात उभं आहे हिरोशिमा | Travel Experience in Japan in Marathi Part 7